Genetische diversiteit van Amerikaanse bizon vereist gecoördineerd beheer
De terugkeer van de Amerikaanse bizon wordt beschouwd als een succesverhaal voor natuurbeheer, maar de genetische diversiteit van de populatie blijft een punt van zorg. Uit een recente studie in het tijdschrift Science blijkt dat de huidige kuddes te klein en te geïsoleerd zijn om de genetische variatie te behouden die de soort ooit kenmerkte.
Wetenschappers van de Universiteit van Californië en de Nationale Parken van Canada hebben het genoom van 115 historische en 45 moderne bizons geanalyseerd. Hun conclusie is dat de genetische diversiteit van de huidige populatie, die ongeveer 500.000 exemplaren telt in de VS en Canada, lager is dan die van de oorspronkelijke bizons die de Great Plains bevolkten. De onderzoekers pleiten voor een overkoepelende aanpak om de genenstroom tussen kuddes te verbeteren.
Hoe groot is de huidige bizonpopulatie?
Na de bijna-uitroeiing in de negentiende eeuw door massale jacht, is de bizonpopulatie hersteld tot enkele honderdduizenden dieren. De meeste kuddes zijn echter privébezit op ranches, zoals die van CNN-magnaat Ted Turner. Slechts enkele tienduizenden bizons leven op publiek terrein, waaronder in Yellowstone National Park en Theodore Roosevelt National Park, en worden beheerd door de federale overheid. Dit fragmentarische beheer belemmert een natuurlijke genetische uitwisseling.
Wat is de impact van historische kruisingen?
De studie bevestigt dat het kruisen van bizons met andere runderen, een tijdelijke maatregel om de soort te behoeden voor uitsterven, weinig genetische sporen heeft nagelaten. Het verlies aan diversiteit door de bevolkingskrimp eind negentiende eeuw blijkt minder ernstig dan eerder gedacht, mogelijk door het snelle herstel in de twintigste eeuw.
Waarom is genetische diversiteit belangrijk?
Genetische diversiteit is essentieel voor de veerkracht van een soort tegen ziekten, klimaatverandering en andere omgevingsfactoren. De onderzoekers waarschuwen dat de huidige beheerpraktijken, waarbij kuddes klein en geïsoleerd blijven, op termijn de overlevingskansen van de bizon kunnen schaden. Een gecoördineerd beleid is nodig om de genenstroom te bevorderen en de soort in zijn oorspronkelijke staat te herstellen.
Welke weerstand ondervindt het herstel?
Het herstel van de bizon stuit op verzet van veehouders in prairiestaten zoals Montana en Noord-Dakota. Zij verzetten zich tegen het grazen van bizons in natuurgebieden terwijl hun vee daar wordt geweerd. Dit conflict tussen natuurbehoud en agrarische belangen bemoeilijkt een integraal beheer.
Wat was de historische context van de bijna-uitroeiing?
Naar schatting leefden eind achttiende eeuw zo'n 60 miljoen bizons in Noord-Amerika. De commerciële jacht tussen 1870 en 1890, gericht op huid en leer, leidde tot een dramatische daling tot minder dan duizend exemplaren. Het uit de weg ruimen van de kuddes was onderdeel van de kolonisatie van het Amerikaanse Westen en de onderwerping van inheemse volken die afhankelijk waren van de bizon.